کودکی مرحله اثرات دیرپاست…

دورانی که خوب یا بد بر همه عمر سایه می‌افکند. این دوران تاثیرگذار، امروزه محور پیشرفت برای هر ملتی است که قصد توسعه واقعی داشته باشد و تلاش می‌شود که این مرحله سرنوشت‌سازِ زندگی، هرچه پربارتر شود.

حضور در طبیعت و محیط باز، بستر مناسبی برای توانا شدن کودک و تحقق همه استعداد‌های حسی، حرکتی، عاطفی و شناختی آن ها می‌پروراند که در رشد خلاقیت، قدرت تخیل، مهارتهای اجتماعی‌ و تعامل با دیگران، تاثیرات بسیار زیادی دارد.

ارتباط با طبیعت به کودکان قدرت می‌دهد تا یادگیرنده‌ای بی‌پروا باشند؛ مسائل را درست حل کنند و در زندگی، روش‌های پرشور را بر گزینند؛ قدرتی که آن ها را بی‌باک به سمت تجربه‌های جدید سوق می‌دهد تا به جای رفتار های مکانیکی و غریزی، جستوگر و پرسش‌گر باشند.

کودکان در سنین حدود 3 تا 12 سال نسبت به عناصر مختلف تشکیل‌دهنده طبیعت و بخصوص قسمت‌های متحول و متحرک آن، یعنی گیاهان، جانوران، آب جاری، ابر، باد و امثال آن توجه ذاتی دارند. این گرایش گرچه گنگ و مبهم است اما جنبه‌های منفی و مثبت دارد و بسته به اینکه عناصر مختلف طبیعت در این سنین چگونه تجربه شود بر دیدگاه و تمایلات کودکان در آینده‌ی بزرگسالی‌شان به طور پایدار تاثیر خواهد گذاشت (کلرت و ویلسون ،1993؛ ویلسون،1986). این تمایلات از عشق وعلاقه‌ی شدید تا ترس و نفرت می‌تواند متغیر باشد لذا اهمیت نحوه تجربه شدن طبیعت در این دوره حیاتی به‌خوبی روشن است و مربیان، والدین و نهادهای آموزشی، در فراهم‌آوری مناسب این تجربه به گونه‌ای که فرد در آینده شهروند علاقمند و متعهد به حفظ میراث‌های طبیعی و محیط‌زیست خود باشند، دارای نقشی سرنوشت‌ساز هستند. از آنجا که تمایلات کودکانه ذاتی است و در تعامل بی‌واسطه با طبیعتِ پیرامون، تکوین می‌یابد، کودکان در سنین 3 تا 12 سال بیش از آنکه به آموزش مستقیم مفاهیم محیط‌زیست نیاز داشته باشد نیازمند تجربه کردن و یادگیری در محیط طبیعی پیرامون خودشان است.

برگرفته شده از کتاب کودک و طبیعت – نوشته پیتر کان و استفن کلرت – انتشارات جهاد دانشگاهی مشهد